Navi

Πάντα να ξαναρχίζεις ...

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Το χωριό του Τσε

Πενήντα χρόνια από τη δολοφονία του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, του «Τσε».9 Οκτωβρίου 2017.

Οι Κουβανοί τιμούν την επέτειο με ομιλίες, εκθέσεις και συγκεντρώσεις, ενώ εκτός της Κούβας, εκδηλώσεις μνήμης πραγματοποιούνται και στη Βολιβία, τόπο εκτέλεσης του.

Ενώπιον ενός πλήθους 70.000 ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν για την περίσταση στη Σάντα Κλάρα, ο πρόεδρος Ραούλ Κάστρο στηλίτευσε την Κυριακή, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Αλλά, τι έχει μείνει μισόν αιώνα μετά στο μικρό χωριό Λα Ιγκέρα, της Βολιβίας, εκεί όπου στις 9 Οκτωβρίου 1967, ο 27χρονος λοχαγός Μάριο Τεράν προσφέρθηκε να εκτελέσει τον Τσε;

Παρότι το χωριό έχει εξελιχθεί σε ένα είδος «τουριστικού αξιοθέατου», σύμφωνα με τους New York Times, παραμένει ακόμη «στοιχειωμένο» από τη δολοφονία του Τσε, ενώ οι ντόπιοι όπως γράφει ο Guardian, προσεύχονται πάντα «στον Άγιο Ερνέστο, λέγοντας ότι κάνει θαύματα».

Η Irma Rosales ανακαλεί μνήμες από τον «ξένο» που σκότωσαν στο σχολείο του χωριού της πριν από 50 χρόνια. «Τα μαλλιά του ήταν μακριά και βρόμικα», θυμάται. «Όπως και τα ρούχα του. Τόσο βρώμικα, που νόμιζες ότι ήταν μηχανικός. Του πήγα ένα μπολ με σούπα, αλλά δεν είπε κουβέντα. Μόλις τον είχαν πιάσει. Λίγο μετά ήταν νεκρός».

«Έμοιαζε με τον Χριστό» λέει στον Guardian η 87χρονη σήμερα, Susana Osinaga, συνταξιούχος νοσοκόμα, η γυναίκα που βοήθησε να καθαριστεί το σώμα του νεκρού Τσε από το αίμα.

 

Στις 3 Νοεμβρίου 1966, ο Adolfo Mena González, επιχειρηματίας από την Ουρουγουάη φτάνει στην πρωτεύουσα της Βολιβίας, Λα Παζ, αεροπορικώς από το Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Νοικιάζει δωμάτιο και με ένα πούρο στο στόμα φωτογραφίζει τον εαυτό του στον καθρέφτη του ξενοδοχείου.

Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για τον (μεταμφιεσμένο) Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, τον Αργεντινό επαναστάτη που βρέθηκε στο πλευρό του Φιντέλ Κάστρο στον αγώνα για την ανατροπή του δικτάτορα Μπατίστα που είχαν «φυτέψει» στην Κούβα οι ΗΠΑ.

Ο μεταμφισμένος Τσε φωτογραφίζεται στον καθρέφτη.Έντεκα μήνες μετά από εκείνη τη φωτογραφία στον καθρέφτη, μία άλλη φωτογραφία, του δολοφονημένου πλέον, Τσε, κάνει τον γύρο του κόσμου.

Το 1965, ο Τσε αποφασίζει να εγκαταλείψει την Κούβα προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην δημιουργία αντάρτικου στο Κονγκό και αργότερα, στη Βολιβία, υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας.

Οι κάτοικοι της Λα Ιγκέρα που υπήρξαν μάρτυρες των γεγονότων, θυμούνται το «σύντομο, αιματηρό επεισόδιο» που μετέτρεψε την ξεχασμένη αυτή γωνιά της ορεινής υπαίθρου της Βολιβίας σε πεδίο μάχης του Ψυχρού Πολέμου.

Όπως λέει η Rosales, ο Γκεβάρα είχε φτάσει πριν από λίγο καιρό μαζί με κάποιους άλλους, υποσχόμενος ισότητα. «Άρχισαν οι συγκρούσεις, ήταν μια εποχή μαρτυρίου για μας».
Διαβάστε περισσότερα ...

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Τα «Σεπτεμβριανά» του 1955 στην Πόλη

Ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους, Μουσταφά Κεμάλ, πέθανε το 1938, κατορθώνοντας κατ’ αρχάς να σώσει τη χώρα του από την πλήρη διάλυση μετά την ήττα που υπέστη κατά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εν συνεχεία, καταργώντας τον θεσμό του σουλτάνου, να την μετατρέψει σε μία δημοκρατία κοσμικού χαρακτήρα της οποίας ηγήθηκε για σχεδόν μία εικοσαετία κυβερνώντας απολυταρχικά και δημιουργώντας σταδιακά στους πολίτες της μία συνείδηση τουρκικού εθνικισμού.

Ο διάδοχός του, Ισμέτ Ινονού, συνέχισε την πολιτική του προκατόχου του πάνω σε ένα όραμα παντουρκισμού και κρατώντας τη χώρα του ουδέτερη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1950, με την ανάληψη της εξουσίας από τους Δημοκρατικούς, Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξελέγη ο Τζελάλ Μπαγιάρ, με πρωθυπουργό του τον Αντνάν Μεντερές. Δύο χρόνια μετά, το 1952, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα εισέρχονταν σε μία νέα φάση έντασης, με επίκεντρο το Κυπριακό και τον αγώνα της ΕΟΚΑ.

Τότε παρακρατικοί μηχανισμοί στην Τουρκία, με πρωτοστάτη την εφημερίδα «Χουριέτ» (που τότε μετρούσε μόλις επτά χρόνια ζωής), επιδόθηκαν σε μία έντονη ανθελληνική προπαγάνδα, δίδοντας έμφαση σε δήθεν «εξόντωση» των Τουρκοκυπρίων από τους Έλληνες. Δημοσιογράφοι, όπως ο Σεντάτ Σιμαβί και ο Χικμέτ Μπιλ, υποδαύλιζαν το μίσος κατά οτιδήποτε ελληνικού.

Με την έναρξη του αντιαποικιακού-ενωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο τον Απρίλιο του 1955, αμέσως, ο εύπορος και οικονομικά ανθηρός πληθυσμός της Πόλης κατέστη στόχος, αφού σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο ήταν ο χορηγός της Οργάνωσης. Τον Αύγουστο, ο πρωθυπουργός Μεντερές σε λόγο του που εκφώνησε, κατήγγειλε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα ως συνωμότη και το σύνολο σχεδόν του τουρκικού Τύπου άρχισε να ζητά από την κυβέρνηση την έξωση του Πατριαρχείου.

Οι διαδηλώσεις κατά του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης έγιναν καθημερινό φαινόμενο, αφού υποκινούνταν από πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, με πρωτοστατούσα την Οργάνωση «Kibris Turktur»(=η Κύπρος είναι τουρκική) και διάφορους φοιτητικούς συλλόγους.

Το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής έπαιξε (από τότε έπαιζε) και αυτό το ρόλο του, με εντελοδότη το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Του ανετέθη η αποστολή αναζήτησης, στους κόλπους της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη, ατόμου που θα τοποθετούσε βόμβα στον χώρο του τουρκικού προξενείου της Θεσσαλονίκης, με στόχο την ενοχοποίηση της Ελλάδας. Τελικά, ο νέος που επελέγη ήταν ο τριτοετής φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Οκτάι Ενγκίν.

Ο Ενγκίν παρέλαβε εκρηκτικό μηχανισμό από άτομα του προξενείου Κομοτηνής και τον παρέδωσε στον ίδιο τον Τούρκο υποπρόξενο της Θεσσαλονίκης, Αλή Τεκίνογλου, με μυστικότητα και εκείνος στον Ουλού Χασάν, έναν σκληροπυρηνικό της μειονότητας, που τον τοποθέτησε στον περίβολο του κτιρίου του προξενείου.

Η βόμβα εξερράγη στις 22.00’ το βράδυ της 5ης Σεπτεμβρίου του 1955, προξενώντας ασήμαντες ζημιές. Σύμφωνα με το σχέδιο, η ενέργεια αυτή αποδόθηκε από τον τουρκικό Τύπο σε Έλληνες και ζητούνταν από τον λαό να ανταποδώσει το «άγος». Η αφορμή για την έξωση του Ελληνισμού της Πόλης είχε σημάνει.

Το ίδιο βράδυ, κάτοικοι ολόκληρων χωριών μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, με τραίνα, λεωφορεία, ακόμα και με φορτηγά του Στρατού, μαζί και με ποινικούς κρατούμενους που αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι από τις φυλακές με υποσχέσεις από τις Αρχές για μείωση των ποινών τους και αντάλλαγμα την συμμετοχή σε επιδρομή κατά των Ελλήνων. Στόχος υπήρξε κυρίως η περιοχή του Περάν, όπου βρισκόταν οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις, καταστήματα και οικίες Ελλήνων.

Αυτές οι ομάδες, υπό τα απαθή βλέμματα αστυνομικών και Στρατού, κρατώντας τουρκικές σημαίες και κραδαίνοντας ρόπαλα, μαχαίρια και λοστούς, άρχισαν να βιαιοπραγούν απρόκλητα κατά Ελλήνων, καταστρέφοντας, λεηλατώντας και πυρπολώντας όχι μόνο τις περιουσίες τους, αλλά και Ορθόδοξες εκκλησίες και νεκροταφεία. Μάρμαρα και σταυροί πάνω στους τάφους θρυμματίστηκαν και λείψανα νεκρών ξεθάφτηκαν και τα οστά τους ρίφθηκαν έξω.

Ο απολογισμός ήταν τρομερός. Πολλοί Έλληνες θανατώθηκαν με εξαιρετικά βίαιους τρόπους, 200 περίπου γυναίκες βιάσθηκαν, 4.340 καταστήματα Ελλήνων καταστράφηκαν μερικώς ή ολοσχερώς, ενώ οι οικίες που λεηλατήθηκαν υπερέβησαν τις 2.500. Εργοστάσια και ελληνικές βιοτεχνίες καταστράφηκαν και ουδέποτε ανέκαμψαν, ενώ 38 εκκλησίες και μονές λεηλατήθηκαν και κατόπιν κάηκαν ολοσχερώς και 35 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές.

Ο τουρκικός λαός την επομένη ημέρα πανηγύριζε, ενώ η κυβέρνηση Μεντερές αποποιούμενη κάθε ανάμειξη, επέρριπτε την ευθύνη αορίστως στους κομμουνιστές, αποστέλλοντας και σχετικό τηλεγράφημα στον Έλληνα πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, σε μία προσπάθεια υποβάθμισης των γεγονότων. Η ελληνική κυβέρνηση άφησε την τουρκική προκλητικότητα αναπάντητη, αποφεύγοντας να καταγγείλει και να εκθέσει την Άγκυρα στους διεθνείς οργανισμούς.

Χρήστος Κονταρίδης.

Ο Χρήστος Κονταρίδης είναι αντιστράτηγος Αστυνομίας ε.α. ~ πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός.

Διαβάστε περισσότερα ...

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Σουηδία: 50 χρόνια από τη μέρα που άλλαξε η οδήγηση από αριστερά στα δεξιά

Πόσο εύκολα μπορείς να αλλάξεις μία παράδοση αιώνων στην οδήγηση μέσα σε μία ημέρα; Ας δούμε τι έγινε στην Σουηδία το ξημέρωμα της Κυριακής 3 Σεπτεμβρίου του 1967.

"Η Σουηδία αποφάσισε να στρίψει από τα αριστερά στα δεξιά και δεν έχει να κάνει με την πολιτική όπως καταλαβαίνεται" ξεκινάει το αυτονόητο για την εποχή σχόλιο του παρουσιαστή για το ρεπορτάζ της Dagen-H, της ημέρας Η, της ημέρας δηλαδή που τα αυτοκίνητα πλέον θα ακολουθούσαν δεξιόστροφη πορεία αντί για την στροφή προς τα αριστερά που κληρονόμησαν από τις άμαξες και τα κάρα.

H Dagen-Η ή όπως απλά την λένε οι Σουηδοί Högertrafikomläggningen (εκτροπή της κυκλοφορίας προς τα δεξιά) ήταν κάτι που βασάνιζε από καιρό. Δώδεκα χρόνια πριν, το 1955 είχαν προχωρήσει μάλιστα σε δημοψήφισμα το οποίο με ποσοστά Τσαουσέσκου (83%) στήριζε την διατήρηση της οδήγησης προς τα αριστερά.

Μία σειρά όμως από γεγονότα όπως ο τριπλασιασμός του αριθμού των αυτοκινήτων μέσα σε λίγα χρόνια, το ότι τους δρόμους της χώρας τους χρησιμοποιούσαν 5 εκατ. οχήματα από τις γειτονικές χώρες, Νορβηγία και Φινλανδία, όπου όπως και στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη η οδήγηση ήταν προς τα δεξιά έκανε την κυβέρνηση να έχει δεύτερες σκέψεις για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Οι αλλαγές δεν ήρθαν σε μία εβδομάδα αλλά σε βάθος χρόνου με επιτροπές που είχαν την υποστήριξη ακόμη και ψυχολόγων ενώ η εκπαίδευση και η προετοιμασία των οδηγών διήρκεσε τέσσερα χρόνια.

Όλες οι συσκευασίες του γάλακτος είχαν επάνω της καμπάνια της Dagen-H, συνέθεσαν ειδικό τραγούδι που έπαιζε συνεχώς στην τηλεόραση, ακόμη και εσώρουχα σχεδιάστηκαν με το σήμα της καμπάνιας.

Μερικές εβδομάδες πριν εφαρμοστεί το μέτρο είχαν τοποθετηθεί οι σηματοδοτές οι οποίοι είχαν σκεπαστεί με μαύρες σακούλες ενώ είχαν αλλάξει και τα βέλη στην άσφαλτο (πρώτη φωτογραφία) και ήδη η αριστερή οδήγηση έμοιαζε να είναι η λάθος.

Το βράδυ της μεγάλης αλλαγής, Σάββατο προς Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 1967 είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία σε όλα τα οχήματα από τη μία μετά τα μεσάνυχτα έως και τις 6 το πρωί. Οχήματα που θα έπρεπε να κινηθούν έπρεπε να διαθέτουν ειδική άδεια. Ακόμη και αυτά όμως είχαν λάβει οδηγίες.

Θα έπρεπε να ακινητοποιηθούν πλήρως στις 4:45 και στις 5:00 ακριβώς να έχουν τοποθετηθεί στο αντίθετο ρεύμα με την ίδια όμως φορά που ταξίδευαν. Καθ' όλη την διάρκεια της νύχτας άνθρωποι της σουηδικής τροχαίας και των δήμων ξήλωναν την παλιά σήμανση και την αντικαθιστούσαν με την νέα στην λογική της οδήγησης προς τα δεξιά.

Τα μεγαλύτερα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν στο γιγαντιαίο αυτό εγχείρημα ήταν οι μονόδρομοι, οι στάσεις των δημόσιων συγκοινωνιών που θα έπρεπε να μεταφερθούν στην απέναντι πλευρά, των λεωφορείων που οι πόρτες των επιβατών άνοιγαν για οδήγηση προς τα αριστερά και οι διασταυρώσεις.

Τα λεωφορεία αποτέλεσαν και το μεγαλύτερο κόστος του εγχειρήματος καθώς έναν μεγάλο μέρος πέρασε από τα συνεργεία για να ανοίξουν πόρτες και από την αντίθετη πλευρά ενώ υπήρξαν και μαζικές αγορές νέων.

Οι Δήμοι του Μάλμο και του Γκέτεμποργκ πούλησαν τα λεωφορεία τους σε Πακιστάν και Κένυα και τα αντικατέστησαν με καινούργια.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο την πρώτη εργάσιμη ημέρα εφαρμογής του μέτρου όχι μόνο δεν σημειώθηκε κανένα θανατηφόρο ατύχημα αλλά ήταν ελαφρά μειωμένος σε σχέση με το μέσο όρο. Συγκεκριμένα καταγράφησαν 125 τροχαία έναντι 130-198 που ήταν τις προηγούμενες Δευτέρες. Την μείωση των ατυχημάτων και των δυστυχημάτων την επιβεβαίωσαν και οι ασφαλιστικές εταιρείες οι οποίες είδαν τις αποζημειώσεις τους να μειώνονται κατά 40% ένα μεγάλο διάστημα. Δύο χρόνια αργότερα τα ατυχήματα και τα δυστυχήματα επέστρεψαν στα φυσιολογικά επίπεδα.



Φωτογραφίες: AP Images ~ Mε πληροφορίες από: Time.com Wikipedia Reddit
Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

3η Σεπτεμβρίου 1843: Η επανάσταση που οδήγησε στο πρώτο Σύνταγμα

Σαν σήμερα συμπληρώνονται 174 χρόνια από την ιστορικής σημασίας επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου που ανάγκασε τον βασιλιά Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα στον ελληνικό ναό δίνοντας το όνομά της και στην ομώνυμη κεντρική πλατεία της Αθήνας.

Είχαν περάσει ήδη οκτώ χρόνια από την ενηλικίωση του βασιλιά Όθωνα και η κατάσταση στην Ελλάδα ήταν τραγική και διαρκώς χειροτέρευε. Προβλήματα που σχετίζονταν με την αγροτική γή, τις εθνικές γαίες, την εκπαίδευση και άλλους βασικούς πυλώνες του συστήματος, αποσάθρωναν σταδιακά τη χώρα και προκαλούσαν την δικαιολογημένη δυσφορία του λαού.

Την κατάσταση επιδείνωνε ο απολυταρχισμός που χαρακτήριζε το παλάτι και οδηγούσε σε μικροεξεγέρσεις, οι οποίες όμως καταπνίγονταν αμέσως από τον κυβερνητικό στρατό. Το αποτέλεσμα ήταν το παλάτι να αποτελεί για χρόνια αιτία πολιτικών αναταραχών και να συγκεντρώνει το μίσος και τη δυσαρέσκεια του Ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα ήταν προφανές ότι χρειαζόταν μία ριζική αλλαγή και την θέσπιση νόμων που θα οργάνωναν την πολυτάραχη κοινωνικοπολιτική ζωή της χώρας και θα έβαζαν το παλάτι και τους ενοίκους του στη θέση τους.

Η αρχή έγινε το 1840 όταν ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης ίδρυσε μία (κατά τον Όθωνα,παράνομη) οργάνωση, με σκοπό την επιβολή Συντάγματος. Η οργάνωση αυτή, σιγά σγιά συγκέντρωσε πρώην πολεμιστές του 1821 που είχαν πολεμήσει για μία ελεύθερη Ελλάδα και τώρα είχαν παραγκωνιστεί από τους Βαυαρούς και έβλεπαν τη χώρα τους να παρακμάζει.

Μερικοί από τους οπλαρχηγούς που μυήθηκαν ήταν οι Θεόδωρος Γρίβας, o Μήτρος Δεληγιώργης και o Κριεζιώτης, ενώ ο Μακρυγιάννης φρόντισε να μυήσει και ισχυρές προσωπικότητες του πολιτικού χώρου. Ήρθε σε επαφή με τον Ανδρέα Μεταξά και τον Ανδρέα Λόντο οι οποίοι μυήθηκαν στο κίνημα και τους ακολούθησαν οι Ρήγας Παλαμήδης, Κωνσταντίνος Κανάρης, Χρύσανθος Σισίνης και Κωνσταντίνος Ζωγράφος. Τέλος για να επιτύχουν και τη συνεργασία του στρατού μύησαν και τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη, τον οποίο όρισαν στρατιωτικό διοικητή της Αθήνας.

Το κίνημα είχε πλέον οργανωθεί. Έμενε μόνο να οργανωθεί το μεγάλο πραξικόπημα που θα ανάγκαζε τον Όθωνα να δώσει Σύνταγμα στον Ελληνικό λαό. Η αρχική ημερομηνία εκδήλωσης του κινήματος είχε ορισθεί να είναι η 25η Μαρτίου 1844, για να συμπίπτει με τον εορτασμό της επανάστασης. Ο Μακρυγιάννης όμως, μέσα στον ενθουσιασμό του διέδωσε το μυστικό σε πολλούς, με αποτέλεσμα να επισπευθεί η εκδήλωση του κινήματος.

Σύμφωνα με το σχέδιο το κίνημα θα ξεκινούσε από τους στρατώνες, προκειμένου να ακινητοποιηθούν άμεσα τα στελέχη του Οθωνικού καθεστώτος. Το τελικό σύνθημα δόθηκε τη νύχτα της 2ης προς 3ης Σεπτεμβρίου, όταν στελέχη του κινήματος κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του Μακρυγιάννη. Η κινητικότητα αυτή, τράβηξε την προσοχή των χωροφυλάκων, οι οποίοι περικύκλωσαν ην οικία Μακρυγιάννη.

Ο συνταγματάρχης Καλλέργης, συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης, πήγε στους στρατώνες και με το σύνθημα "Ζήτω το Σύνταγμα" έδωσε το έναυσμα στους στρατιωτικούς να ξεσηκωθούν.

Ένας λόχος διέλυσε την πολιορκία στο σπίτι του Μακρυγιάννη και ένας δεύτερος άνοιξε τις φυλακές του Μεντρεσέ. Ο ίδιος ο Καλλέργης, παράλληλα, κατευθύνθηκε με 2.000 στρατιώτες στα ανάκτορα, ενω κατ' εντολή του, στρατιωτικά αποσπάσματα είχαν καταλάβει το νομισματοκοπείο, την Εθνική Τράπεζα, το Δημόσιο Ταμείο και τα διάφορα υπουργεία.

Ο στρατός έφτασε στα ανάκτορα της Αθήνας (τη σημερινή Βουλή) με ζητωκραυγές και επευφημίες και σύντομα ενώθηκε μαζί του και ο ελληνικός λαός. Κάθε προσπάθεια του πανικόβλητου Όθωνα να διαλύσει την πορεία έπεφτε στο κενό. Ο βασιλιάς φοβούμενος για τα χειρότερα, έστειλε τον Στάινστορφ, τον διαγγελέα του, στο Σχινά για να φέρει τα πυροβόλα, εκείνος όμως τον αγνόησε και συντάχθηκε με τους επαναστάτες

Στις 3 τα ξημερώματα κλήθηκε σε συνεδρία το συμβούλιο της επικρατείας προκειμένου να επικυρώσουν την επανάσταση. Το συμβούλιο αναγνώρισε το κίνημα, καθόρισε τη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης και διόρισε επιτροπή υπό τους Γεώργιο Κουντουριώτη, Λ. Μαυρομιχάλη, Γ. Λινιάνα, Γ. Ψύλλα, Ανδρέα Λόντο και Κ. Προβελέγγιο, η οποία θα παρουσίαζε τις αποφάσεις του στο Βασιλιά.

Το νέο υπουργικό συμβούλιο, αποτελούνταν από στελέχη των τριών μεγάλων κομμάτων και είχε ως εξής : Ο Ανδρέας Μεταξάς ήταν ο Πρόεδρος και υπουργός εξωτερικών, ο Ανδρέας Λόντος ορίστηκε υπουργός στρατιωτικών, ο Κωνσταντίνος Κανάρης υπουργός Ναυτικών, υπουργός Δικαιοσύνης ο Λέων Μελάς, υπουργός εκκλησιαστικών & παιδείας ο Μιχαήλ Σχινάς, υπουργός Οικονομικών ο Δρόσος Μανσόλας και υπουργός Εσωτερικών ο Ρήγας Παλαμήδης.

Στις 3 το μεσημέρι της 3ης Σεπτεμβρίου, ο λαός και ο στρατός διαλύθηκαν αφού πληροφορήθηκαν ότι όλα τα αιτήματα των επαναστατών έγιναν αποδεκτά, ενώ με βασιλικό διάταγμα, η 3η Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε μέρα εθνικής γιορτής και ο Δημήτριος Καλλέργης παρασημοφορήθηκε, ως αρχηγός του επαναστατικού κινήματος.

Τους δύο επόμενους μήνες (Οκτώβριο και Νοέμβριο) έγιναν οι εκλογές του 1843 και συγκροτήθηκε η συνταγματική Εθνική Συνέλευση, η οποία συνέταξε το Σύνταγμα που υπέγραψε και ο Όθωνας.

Η επανάσταση αυτή αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πολιτικής ιστορίας της χώρας που οι Έλληνες δε θα πρέπει να ξεχνάνε, αφού η 3η Σεπτεμβρίου, αποτελεί πλέον κάτι παραπάνω απο ιστορικό γεγονός. Είναι ημέρα μνήμης για την αναίμακτη μετάβαση της Ελλάδας απο την βασιλεία στην συνταγματική μοναρχία, αποδεικνύοντας ότι ο λαός έχει τη δύναμη να εισακουστεί αναίμακτα και χωρίς τη χρήση βίας, ακόμα και κάτω απο τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Διαβάστε περισσότερα ...

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ - Στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974

Στις 3 του Σεπτέμβρη του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακοινώνει την ίδρυση του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος, μιας πολιτικής παράταξης που θα κυριαρχήσει πολιτικά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης και θα τη σημαδέψει θετικά και αρνητικά.

Η πτώση της Χούντας στις 24 Ιουλίου 1974, βρήκε τον Ανδρέα Παπανδρέου, 55 χρονών τότε, εξόριστο στον Καναδά. Ο ίδιος δεν έσπευσε να έλθει αμέσως στην Αθήνα, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά παρέτεινε την παραμονή του στο εξωτερικό με προτροπή των πολιτικών του φίλων, καθώς υπήρχαν φόβοι για τη ζωή του στο ρευστό πολιτικό τοπίο των πρώτων ημερών της μεταπολίτευσης, την οποία είχε χαρακτηρίσει απλά «αλλαγή φρουράς του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα».

Στα τέλη Ιουλίου διέψευσε τις πληροφορίες για την ίδρυση κόμματος, καθώς πίστευε ότι η δημοκρατία δεν είχε αποκατασταθεί και ότι αν τελικά πραγματοποιηθούν εκλογές αυτές θα είναι νόθες και διαβλητές. Στελέχη της προδικτατορικής Ένωσης Κέντρου και ιδιαίτερα ο Γιάννης Αλευράς θα τον πείσουν τελικά ότι στην Ελλάδα συντελούνται ουσιαστικές πολιτικές μεταβολές και ότι πλατιές λαϊκές μάζες περιμένουν ανυπόμονα την επιστροφή του στην Ελλάδα και την κάθοδό του στην πολιτική.

Στις αρχές Αυγούστου ο Ανδρέας παίρνει την απόφαση να έρθει στην Ελλάδα και να ηγηθεί κόμματος, όχι της προδικτατορικής Ένωσης Κέντρου, όπως περίμεναν πολλοί, αλλά μιας νέας πιο ριζοσπαστικής πολιτικής παράταξης, με σοσιαλιστικό προσανατολισμό.

Στις 6 Αυγούστου συγκαλεί στο Βίντερτουρ της Ελβετίας για πρώτη και τελευταία φορά το εθνικό συμβούλιο του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ), μιας αντιστασιακής οργάνωσης, που είχε ιδρύσει κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και διακήρυττε όχι μόνο την πτώση της χούντας, αλλά και «την αποδέσμευση της χώρας από την ξένη εξάρτηση» και «την πραγματοποίηση ριζικών αλλαγών, με τελικό στόχο το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας».

Στη συνδιάσκεψη συμμετείχαν γύρω στα 80 άτομα, τα οποία την επομένη αποφάσισαν τη διάλυση του ΠΑΚ και τη μετεξέλιξή του σε σοσιαλιστικό κόμμα, που να βασίζεται στις διακηρυγμένες αρχές του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος. Παράλληλα, μια άλλη επιτροπή επιφορτιζόταν με τη συγγραφή ενός σχεδίου «διακήρυξης αρχών« του νέου πολιτικού σχηματισμού.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα το βράδυ της 16ης Αυγούστου και έτυχε αποθεωτικής υποδοχής από πολιτικούς του φίλους και χιλιάδες λαού στο αεροδρόμιο του Ελληνικού και κατά μήκος της διαδρομής προς το Καστρί.

Το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα ήταν «ΝΑΤΟ, ΣΙΑ, προδοσία!».

Μαζί του από το αεροπλάνο βγήκαν η σύζυγός του Μαργαρίτα, ο γιος του Γιώργος, ο Κίμων Κουλούρης, η Αγγέλα Κοκκόλα και ο Μιχάλης Ζιάγκας.

Ένα από τα πρώτα προβλήματα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ήταν η επιμονή πολλών επιφανών κεντρώων πολιτικών να ηγηθεί της Ένωσης Κέντρου με ανανεωμένη φυσιογνωμία. Υπέρ αυτής της λύσης ήταν, μεταξύ άλλων, ο προδικτατορικός διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αντώνης Λιβάνης, ο Γιάννης Αλευράς και ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Ο Ανδρέας δεν φαίνεται να πήρε σοβαρά την προοπτική αυτή και συζητούσε μαζί τους για χάρη της συζήτησης. Ήταν αποφασισμένος να ηγηθεί ενός νέου κόμματος κι εκεί κατευθύνονταν οι ουσιαστικές συζητήσεις με τους στενούς του συνεργάτες.

Κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας της ιδρυτικής διακήρυξης του νέου πολιτικού σχηματισμού τέθηκε και το ζήτημα της ονομασίας. Ο Ανδρέας πρότεινε το «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Αναγέννηση της Ελλάδας», αλλά ο όρος «αναγέννηση» θα θεωρηθεί από τους περισσότερους συνομιλητές του απαρχαιωμένος, ενώ άλλοι θα πουν ότι μοιάζει με σύνθημα της χούντας. Τελικά, θα εγκαταλειφθεί και θα επιλεγεί η ονομασία «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα».

Η πρόταση του Αντώνη Λιβάνη για αντικατάσταση του «σοσιαλιστικό» με τη λέξη «δημοκρατικό» επίσης απορρίφθηκε. Στο δίλημμα «κόμμα» ή «κίνημα» επικράτησε εύκολα το δεύτερο για να τονίζει τον αντιγραφειοκρατικό χαρακτήρα του νέου πολιτικού σχηματισμού. Το σήμα που τελικά υιοθετήθηκε, ήταν ένας πράσινος ανατέλλων ήλιος, εμπνευσμένο από μια μικρή τροτσκιστική ομάδα.

Η επίσημη παρουσίαση του νέου κόμματος έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 στο ξενοδοχείο «Κινγκ Πάλας» της Αθήνας, παρουσία 150 ατόμων, που αποτέλεσαν τον ιδρυτικό του πυρήνα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εμφανίστηκε καθυστερημένος στην αίθουσα της εκδήλωσης, φορώντας άσπρο πουκάμισο και φαρδιά δερμάτινη ζώνη. Διάβασε ολόκληρη τη «διακήρυξη αρχών» και στη συνέχεια τη μοίρασε στους παριστάμενους δημοσιογράφους, τυπωμένη σ’ ένα μικρό πράσινο βιβλιαράκι.

Το κεντρικό σύνθημα που αναφέρεται στη διακήρυξη και καθορίζει τις αρχές του νέου κόμματος, ήταν το τετράπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία - Κοινωνική Απελευθέρωση - Δημοκρατία». Όπως τόνισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο «βασικός κυριαρχικός στόχος του κινήματος είναι η δημιουργία μιας πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας.

Το Π.Σ.Κ, όπως το έγραφαν τις πρώτες μέρες οι εφημερίδες, ήταν γεγονός. Το αρκτικόλεξο ΠΑΣΟΚ, που θα επικρατήσει τελικά, θα το επιβάλλει μέσα από τις σελίδες του «Βήματος» ο πολιτικός συντάκτης Σταύρος Ψυχάρης.

Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Sachs: Βόλτες στον χρόνο

Την 1η Αυγούστου 1895 ιδρύθηκε στην Schweinfurt από τους εφευρέτες Ernst Sachs (1867-1932) και τον Karl Fichtel , η γενική σύμπραξη Schweinfurter Präzisions-Kugellagerwerke Fichtel & Sachs (oHG) για την παραγωγή ρουλεμάν και ποδηλάτων.

Το 1897, η εταιρεία εισήγαγε τον ελεύθερο τροχό της για ποδήλατα, το οποίο έγινε ευρέως δημοφιλές.

Το 1911, ο Fichtel πέθανε, η εταιρεία είχε περίπου 7.000 υπαλλήλους. Το 1923, η εταιρική σχέση oHG μετατράπηκε σε μετοχική εταιρεία και το τμήμα που φέρει ρουλεμάν πωλήθηκε στην SKF , μια σουηδική εταιρία με την προϋπόθεση ότι η παραγωγή θα παραμείνει σταθερή στο Schweinfurt.

Από το 1929 έως το 1996, η F & S παρήγαγε επίσης κινητήρες, πρώτα για ποδήλατα, και αργότερα για μοτοσικλέτες και μικρά αυτοκίνητα.Το 1929, η F & S ξεκίνησε την παραγωγή εξαρτημάτων αυτοκινήτων, κυρίως συμπλεκτών και αμορτισέρ .

Ο Ernst Sachs πέθανε το 1932 και, το 1936, ο γιος του, Willy Sachs, έδωσε την αθλητική αρένα Willy Sachs Stadion στην πόλη Schweinfurt.


Στη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η F & S αγόρασε πολλές παραδοσιακές εταιρείες ποδηλάτων και μάρκες όπως η Hercules Rabeneick Huret Maillard και Sedis.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Sachs παρήγαγε την επαναστατική μοτοσικλέτα Hercules με κινητήρα Wankel .


Το 1987, η γερμανική Mannesmann AG απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της μετοχής της F & S και το 1997 μετονομάστηκε σε Mannesmann Sachs AG .

Το 2001, η Sachs πωλήθηκε στην ZF Friedrichshafen AG και μετονομάστηκε σε ZF Sachs AG .Το τμήμα ποδηλάτων πωλήθηκε σε μια αμερικανική εταιρεία, την SRAM Corporation που εδρεύει στο Σικάγο , αφήνοντας το τμήμα Sachs της ZF να επικεντρωθεί στην παραγωγή εξαρτημάτων αυτοκινήτων για κινητήρες και σασί .

Το 2003, η ZF Sachs AG είχε 16.511 υπαλλήλους σε 19 χώρες και όγκο πωλήσεων 2,1 δισ. Ευρώ . Ο όγκος των πωλήσεων μειώθηκε έκτοτε σε 1,8 δισ. Ευρώ το 2011.

SACHS RL 50

H ιστορία του μοτοποδηλάτου στην Ελλάδα ανήκει και στη Sachs. Η πορεία της όμως πέρασε μια κρίση όταν οι Ιάπωνες έφτασαν στη χώρα μας. Πρόσφεραν χρώματα, φωτάκια, λαμπάκια, διακόπτες και φλας. Τότε η Sachs φάνηκε προς στιγμή να χάνει το παιχνίδι.


Όταν όμως ξεκίνησε και αυτή να προσφέρει χρώματα, φλας, ζάντες, δισκόφρενα, και κάτι ακόμα… ποιότητα κατασκευής, τότε ξαναγύρισε στις πωλήσεις αν και οι τιμές της ήταν ιδιαίτερα “τσουχτερές”.

Ένα από αυτά τα μοτοποδήλατα που πρόσφεραν τα παραπάνω ήταν και το Sachs RL 50.Ο κινητήρας ήταν δίχρονος, δεν διάθετε καμιά ιδιαίτερη τεχνολογία αλλά ήταν κατασκευασμένος από υλικά πρώτης ποιότητας και η αντοχή του είχε δημιουργήσει θρύλους γύρω από το όνομα της Sachs.


Ο συμπλέκτης ήταν υγρός πολύδισκος και το κιβώτιο ταχυτήτων που εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί άξονες, αξονάκια, και ροδέλες διέθετε πέντε ταχύτητες. Στο RL η κεφαλή και ο κύλινδρος ήταν κατασκευασμένοι από αλουμίνιο και διέθεταν πλούσιες ψύκτρες.

Ο σκελετός αποτελείτο από από μια σωλήνα μεγάλης διαμέτρου και ο κινητήρας κρεμόταν από αυτόν. Οι αναρτήσεις ήταν αρίστης ποιότητας και διέθεταν τα καλύτερα αμορτισέρ που υπήρχαν τότε. Το RL εκτός από τα πίσω αμορτισέρ διέθετε αμορτισέρ και εμπρός, όπου δεν υπήρχε πιρούνι αλλά ένα ψαλίδι.


Στον τομέα του φινιρίσματος όλα ήταν άψογα. Χρώματα καλής ποιότητας, καθρέπτες, στροφόμετρο, ταχύμετρο, φλας, διακόπτες καλής ποιότητας, μεγάλα φωτιστικά σήματα, λάστιχα που πολλοί θα ζήλευαν, σκάρα, πολλά εργαλεία, τρόμπα και ζάντες χυτές μαγνησίου! Η σέλα χωρούσε άνετα δύο άτομα και η ανάφλεξη ήταν ηλεκτονική.

Στον τομέα της οδικής συμπεριφοράς το RL 50 χαρακτηρίστηκε ως το μοτοποδήλατο με την καλύτερη οδική συμπεριφορά από όλα τα αντίστοιχα 50άρια. Μπορούσε κανείς να επιτύχει κλίσεις, απλησίαστες ακόμα και για μοτοσυκλέτες. Η σωστή γεωμετρία, τα καλά ελαστικά και τα αμορτισέρ, παρουσίαζαν μια ενθουσιώση εικόνα.


Η άνεση βρισκόταν σε καλά επίπεδα, χάρη στα σωστά ελατήρια ενώ το ακριβέστατο τιμόνι επέτρεπε στον αναβάτη να ελέγχει με ακρίβεια κάθε ελιγμό. Η τελική του ταχύτητα ήταν λίγο πάνω από την γραμμή των 100χλμ/ώρα καθιστώντας έτσι το RL 50, το πιο γρήγορο 50άρι της εποχής του…
Διαβάστε περισσότερα ...

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Zündapp: Αφησε κι αυτή το στίγμα της

Η πρώτη μοτοσικλέτα ήταν το μοντέλο Z22 το 1921. ένα απλό, αξιόπιστο μηχανάκι που παράγεται σε μεγάλες σειρές.

Από το 1931 ο Ferdinand Porsche και ο Zündapp ανέπτυξαν το πρωτότυπο Auto für Jedermann (αυτοκίνητο για όλους) που ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε το όνομα Volkswagen.  

Η Porsche προτιμούσε τον τετρακύλινδρο κινητήρα, αλλά η Zündapp χρησιμοποίησε έναν υδρόψυκτο 5κύλινδρο ακτινικό κινητήρα .Το 1932 λειτουργούσαν τρία εργοστάσια.Η πρώτη μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού κατασκευάζεται το 1933 με την σειρά K με κινητήρες 200cc και 800cc.Η καινοτομία τους ήταν στο σύστημα μετάδοσης της κίνησης με άξονα και όχι με αλυσίδα όπως είχαν οι περισσότερες μοτοσυκλέτες της εποχής.

Και τα τρία εργοστάσια χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, το τελευταίο σε επιδρομή βομβιστικής επίθεσης στη Στουτγάρδη το 1945.

Η Zündapp KS600, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1938, είχε 28 hp (21 kW) οριζοντίως αντίθετοι δικύλινδρο κινητήρα με βαλβίδες επικεφαλής . Το KS600 διακόπηκε και αντικαταστάθηκε τελικά από το KS750, ο κινητήρας του ήταν ένα απομεινάρι μετά την καταστροφή του πολέμου.


H Zündapp επέστρεψε στην παραγωγή μοτοσικλετών στα τέλη της δεκαετίας του 1940, επέλεξε να επαναχρησιμοποιήσουν κινητήρα του KS600 το KS601 με μερικές τροποποιήσεις. Από το 1936-1938 παρήγαγε το μοντέλο KKS500. Αυτή ήταν η πρώτη Zündapp με την αλλαγή ταχυτήτων στο πόδι.



Από το 1940 και μετά παράγονται περισσότερες από 18.000 μοτοσυκλέτες.Κατασκεύασε επίσης κινητήρες αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένου του 9-092, το οποίο χρησιμοποιείται σε ελαφρά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένου του Brunswick LF-1 Zaunkönig (1942) ab initio εκπαιδευτικό αεροσκάφος.



Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εταιρεία μεταπηδά σε μικρότερες μηχανές, κυρίως το «Bella» σκούτερ, το οποίο ήταν ένα σχετικά βαρύ μηχανάκι για τον τύπο του.Το 1951 Zündapp κυκλοφόρησε την τελευταία μεγάλου κυβισμού μοτοσυκλέτα, ένα από τα πιο διάσημα του: το KS601 (τον «πράσινο ελέφαντα”) με 598 cc δικύλινδρο κινητήρα.



Από το 1957 – 1958 η εταιρεία παρήγαγε επίσης το λιλιπούτειο αυτοκινητάκι, microcar Zündapp Janus.Το 1958 η εταιρεία μετακόμισε από τη Νυρεμβέργη στο Μόναχο .Στη συνέχεια, η εταιρεία ανέπτυξε αρκετά νέα μικρότερα μοντέλα, διέκοψε την ανάπτυξη των τετράχρονων κινητήρων και παράγει μόνο δίχρονους. 

H Zündapp παρουσίασε κάποια επιτυχία στα μηχανοκίνητα αθλήματα με τον αμερικανικό αναβάτη Dave Ekins να κερδίζει μια συνολική νίκη στο Enduro του 1967 Greenhorn Enduro με 100cc Zündapp, νικώντας τους ανταγωνιστές σε πολύ μεγαλύτερες μοτοσυκλέτες. O Βέλγος αναβάτης André Malherbe οδήγησε ένα Zündapp για να κερδίσει τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα μοτοσικλετών 125cc το 1973 και πάλι το 1974.

Αρχικά, τα σκούτερ και τα μοτοποδήλατα Zündapp πωλούνταν καλά, αλλά αργότερα οι πωλήσεις μειώθηκαν και το 1984 η εταιρεία χρεοκόπησε και έκλεισε.



Μετά την πτώχευση, ολόκληρη η γραμμή παραγωγής και οι πνευματικές ιδιότητες αγοράστηκαν από την Xunda Motor Co. Tianjin (Κίνα).Παράγουν μικρές μοτοσικλέτες Zündapp από το 1987 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το Zündapp εξακολουθεί να δραστηριοποιείται, αλλά κάνει τις μοτοσικλέτες τετράχρονες και τα ηλεκτρικά μοτοποδήλατα που βασίζονται στην Honda.

Η Zündapp είχε επίσης μια τεχνική συνεργασία με την Royal Enfield (Ινδία) για την κατασκευή μοτοποδηλάτων και μοτοσικλετών. Ένα ειδικό εργοστάσιο κατασκευάστηκε στο Ranipet κοντά στην Chennai στις αρχές της δεκαετίας του 1980 για την κατασκευή μικρών, ελαφρών δίχρονων μοτοσυκλετών που θα προσφέρονται μαζί με τη ναυαρχίδα Royal Enfield Bullet .

Η Enfield ξεκίνησε δύο μοτοσυκλέτες των 50cc πρώτα το Silver Plus και τη μοτοσικλέτα εξερευνητών 3 ταχυτήτων.Αργότερα τo 175cc Enfield Fury (με βάση το Zündapp KS175) εισήχθη ως μοτοσικλέτα επιδόσεων.Είχε κιβώτιο ταχυτήτων 5 ταχυτήτων, ένα υδραυλικό δισκόφρενο Brembo και ένα ατσάλινο βαρέλι με σκληρό χρωματιστό κύλινδρο, όλα ήταν τα πρώτα σε μια μοτοσικλέτα στη χώρα.

Διαβάστε περισσότερα ...

Facebook