Navi

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Η ανακήρυξη της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου στο Αργυρόκαστρο

Στις 16 Φεβρουαρίου 1914 το Δέλβινο και οι Άγιοι Σαράντα ανακηρύσσουν την Αυτονομία τους.

Παρά τις διαταγές της Ελληνικής Κυβέρνησης προς τις Aρχές για παρεμπόδιση των εκδηλώσεων αποφασήστικε η ανακήρυξη της Αυτονομίας να γίνει επίσημα στις 17 Φεβρουαρίου και μάλιστα να λάβει πανηγυρικό χαρακτήρα για την τόνωση του ηθικού του λαού.Ως τόπος ορίσθηκε κατάλληλος χώρος κοντά στο Αργυρόκαστρο, στις όχθες του ποταμού Δρίνου.

Ο πληθυσμός της πόλεως και της περιοχής Αργυροκάστρου άρχισε να συγκεντρώνεται από τις πρώτες πρωινές ώρες πάνοπλος. Οι αστυνομικές αρχές βρέθηκαν σε αδυναμία να παρέμβουν. Ο Ελληνικός Στρατός που βρισκόταν σε επιφυλακή και σημαντικές δυνάμεις του με πυροβολικό είχαν καταλάβει δεσπόζουσες θέσεις, απέφυγε να επέμβει, για να αποτραπούν τυχόν αιματηρά επεισόδια.

Στις 4 το απόγευμα έφτασε στις όχθες του Δρίνου ο Πρόεδρος και τα μέλη της Προσωρινής Κυβερνήσεως και άρχισε η τελετή του αγιασμού.Την δέηση υπέρ του Προέδρου της Βορείου Ηπείρου Γεωργίου Ζωγράφου κάλυψαν η συμπυρσοκρότηση των όπλων και οι ζητωκραυγές από τους ιερολοχίτες (εθελοντές στρατιώτες που τάχθηκαν υπό τις διαταγές της προσωρινής Κυβέρνησης) και του ενόπλου πλήθους (7.000 ένοπλοι).

Ακολούθησε ολιγόλεπτη βαθιά σιγή και έπειτα μέσα σε κατάνυξη και συγκίνηση άρχισε να υψώνεται στον γαλανό ηπειρωτικό ουρανό η Σημαία της Αυτονόμου Ηπείρου.Στο ανέβασμα της στον ιστό, για λίγο, συναπαντήθηκε με την Ελληνική Σημαία που υποστελλόταν.

Στην συγκινητική, αλλά και τόσο παράξενη αυτή στιγμή, ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος προχώρησε λίγα βήματα και στρέφοντας προς την Ελληνική Σημαία που κατέβαινε αργά-αργά, με παλλόμενη από λυγμούς και πάθος φωνή, της απηύθυνε σύντομη και συγκινητική προσλαλιά αποχαιρετισμού από μέρους του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου:

«Χάριν της υπερτάτης Εθνικής ανάγκης κατεβιβάσθης, ω θείον όνειρον, ημών τε και των πατέρων μας γαλανόλευκη μας, εθνική μας Σημαία. Αλλά αντί Σου δεν ανυψώνομεν ξένην, αλλά την θυγατέραν σου Ηπειρωτικήν, προωρισμένην να κατεσχίση κατά της αλβανικής ημισελήνου».

Στην συνέχεια ο Πρόεδρος της Προσωρινής Κυβερνήσεως Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος εκφώνησε πολιτικό λόγο στον οποίο ανέπτυξε το νόημα της Ανακηρύξεως της Αυτονομίας, όπου ανάμεσα στα άλλα είπε:

Η Ελλάς εξηναγκάσθη να θυσιάσει την Ήπειρον χάριν ανωτέρων συμφερόντων. Ο Ηπειρωτικός όμως λαός δεν δύναται να υποκύψει εις τον ζυγόν βαρβάρου λαού, αι δε εγγυήσεις ας υπόσχονται, δεν είναι δυνατόν να τηρηθούν.

Το προ πεντακοσίων ετών όνειρον εκπληρούται σήμερον, εν τη αποφάσει των Ηπειρωτών όπως αποθάνουν υπέρ της Ελευθερίας των».Μετά το τέλος της τελετής η προσωρινή Κυβέρνηση επικεφαλής του λαού κατευθύνθηκε προς το Αργυρόκαστρο.

Στην πλατεία του Διοικητηρίου μίλησε προς τα συγκεντρωμένα πλήθη ο Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων και ο γεμάτος ενθουσιασμός λόγος του «ηλέκτρισε» τους πάντες.

Οι ελληνικές αρχές απέφυγαν να υποβάλλουν τον Στρατό στην σκληρή δοκιμασία να εμποδίσει τους επαναστάτες και στον εξώστη του Διοικητηρίου υψώθηκε η Σημαία της Αυτόνομης Πολιτείας, ενώ τμήματα του Ιερού Λόχου Αργυροκάστρου απέδιδαν τιμές και οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν συνέχεια.

Πηγή: «Ο Βορειοηπειρωτικός Αγών 1914» Κωνσταντίνου Σκενδέρη.

Στη φωτογραφία με την οποία ο Γεώργιος Πανταζίδης (από τη Βύσανη Πωγωνίου) απαθανάτισε την ιστορικότερη στιγμή του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού διακρίνεται ο Γιαννιώτης δημοσιογράφος και συγγραφέας Γεώργιος Χατζής – Πελερέν να κρατάει τη σημαία της Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου.

Προς τα δεξιά του διακρίνονται με τη σειρά:

ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος Παπαχρήστου
ο Υπουργός Εξωτερικών Β. Ηπείρου Αλέξανδρος Καραπάνος
ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως Β. Ηπείρου Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος
ο Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων Βλάχος

Πλαισιόνονται από τον κλήρο και το λαό του Αργυροκάστρου καθώς και από Ιερολοχίτες Αγωνιστές....

northepirus-history.blogspot.gr

H πρώτη προκήρυξη της προσωρινής κυβέρνησης της Αυτονόμου Βορείου Ηπείρου

Ηπειρώται!

Η εν Αργυροκάστρω συνελθούσα Συντακτική Συνέλευσις των αντιπροσώπων, ους ομόφωνος ανέδειξεν η γνώμη του Λαού, ανεκήρυξε την ίδρυσιν της «Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου» αποτελεσθησομένης εκ των επαρχιών, τας οποίας εξαναγκάζεται όπως εγκαταλείπει ο Ελληνικός Στρατός.

Κατά τας αποφάσεις της Συντακτικής Συνελεύσεως, το οριστικόν Πολίτευμα της ιδρυθείσης Αυτονόμου Πολιτείας θέλει συντάξει νέα Συντακτική Συνέλευσις, συγκληθησομένη άμα ως αι περιστάσεις επιτρέψωσι.

Προσωρινώς δε πάσας τας εν τη Αυτονόμω Πολιτεία εξουσίας θέλει διαχειρισθή Προσωρινή Κυβέρνησις, εντεταλμένη όπως κυβερνήση και διοικήση την χώραν υπό τας αρχάς της ισοπολιτείας και δικαιοσύνης, της ελευθερίας της συνειδήσεως και της προστασίας της ζωής, τιμής και περιουσίας των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Ηπειρώται!

Η εν Αργυροκάστρω συνελθούσα Συντακτική Συνέλευσις εις τας αποφάσεις ταύτας προέβη αναγνωρίσασα ότι η Πατρίς ημών κινδυνεύει, καταδικασθείσα υπό των Ισχυρών. Μία κατόπιν της άλλης απωλέσθησαν αι ελπίδες ημών. Μας αποσπώσιν από τα αγκάλας της μητρός μας Ελλάδος. Μας αρνούνται την ανεξαρτησίαν.

Μας αρνούνται την αυτοδιοίκησιν εν τω Κράτει τω Αλβανικώ. Μας αρνούνται και αυτάς ακόμη τας εγγυήσεις αίτινες ηδύναντο να περιφρουρήσωσι λυσιτελώς την ζωήν, την θρησκείαν, την περιουσίαν, την ύπαρξιν μας την εθνικήν.
Μας φέρουσιν εις τελείαν απόγνωσιν.

Ούτε η παρουσία ξένων τινών αξιωματικών επί κεφαλής ατάκτων στιφών, ούτε αι πομπώδεις επαγγελίαι, ούτε αι αγαθαί προθέσεις του Ηγεμόνος, ούτε η προσωρινή παραμονή του Ελληνικού Στρατού εξασφαλίζει την Ήπειρον.

Το πάτριον ημών έδαφος κείται σήμερον λεία, δυνάμει αδίκου και ακύρου βουλήσεως πάντων των ισχυρών της γης.Αλλ’ ακλόνητον έμεινε το ημέτερον δίκαιον, το δίκαιον του Ηπειρωτικού λαού, να ρυθμίση τα της ιδίας του τύχης, διοργανούμενως πολιτικώς και ενόπλως, φρουρήση την ανεξαρτησίαν αυτού.

Εναντίον του απαραγράπτου τούτου δικαιώματος εκάστου λαού, ανίσχυρος είναι κατά τας αρχάς του θείου και ανθρωπίνου δικαίου, η θέλησις τωνΜεγάλων Δυνάμεων να δημιουργήση υπέρ της Αλβανίας έγκυρον και σεβαστόν τίτλον κυριαρχίας επί της χώρας ημών και υποχρεώση ημάς.

Ουδέν επίσης κέκτηται η Ελλάς δικαίωμα όπως εξακολουθεί κατέχουσα το ημέτερον έδαφος αποκλειστικώς ίνα παραδώσι αυτό εναντίον της ημετέρας βουλήσεως εις ξένον δυνάστην.

Ελευθέρα ήδη παντός δεσμού, μη δυνάμενη δε να συμβιώση, και δη υπό τοιούτους όρους, μετά της Αλβανίας, κηρύσσει η Βόρειος Ήπειρος την ανεξαρτησίαν της και προσκαλεί τους πολίτας της, όπως υποβαλλόμενοι εις πάσαν θυσίαν προασπίσωσι την ακεραιότητα του εδάφους και τας ελευθερίας της κατά πάσης προσβολής.

Εν Αργυροκάστρω τη 15η Φεβρουαρίου 1914

Η προσωρινή Κυβέρνησις 

Ο Πρόεδρος

Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος 

Τα μέλη

Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος
Μητροπολίτης Κορυτσάς Γερμανός
Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων
Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Η προφητεία ενός Ναζί πριν από 71 χρόνια

Σοκ πρoκαλεί η προφητεία ενός Ναζί πριν από 71 χρόνια.

Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι αντίγραφο από απόκομμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία το 1995, ενός άρθρου που αρχικά είχε δημοσιευτεί 71 χρόνια πριν, δηλαδή το 1945, αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε...




Διαβάστε περισσότερα ...

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ο Τρότσκι εξορίζεται από τον Στάλιν στην Άλμα-Άτα

Στις 11 Ιανουαρίου 1928, ο Λέων Τρότσκι, ένας από τους ηγέτες της επανάστασης των Μπολσεβίκων, εξορίζεται από τον Ιωσήφ Στάλιν στην Άλμα-Άτα στο Καζακστάν.

Ο Τρότσκι έζησε εκεί επί ένα χρόνο, πριν εκδιωχθεί δια παντός από τη Σοβιετική Ένωση.

Γεννημένος στην Ουκρανία από ρωσοεβραίους γονείς το 1879, ο Τρότσκι ήδη από την εφηβική ηλικία ασπάζεται τον Μαρξισμό. Αργότερα, εγκαταλείπει το πανεπιστήμιο της Οδησσού προκειμένου να βοηθήσει στην οργάνωση και ίδρυση της Εργατικής Ένωσης Νότιων Ρώσσων. Το 1898, συλλαμβάνεται για τις επαναστατικές του δραστηριότητες και οδηγείται στη φυλακή. Δύο χρόνια μετά, εξορίζεται στη Σιβηρία.

Το 1902, δραπετεύει στην Αγγλία, με τη βοήθεια ενός πλαστογραφημένου διαβατηρίου υπό το όνομα Λέων Τρότσκι (το πραγματικό του όνομα ήταν Λεφ Νταβίντοβιτς Μπρόνσταϊν). Στο Λονδίνο, συναντά τον Βλαντιμίρ Λένιν, με τον οποίο έρχεται αργότερα σε ρήξη και συντάσσεται με τη φράξια των Μενσεβίκων που υποστηρίζουν μια περισσότερο δημοκρατική προσέγγιση του σοσιαλισμού.

Με το ξέσπασμα της ρωσικής επανάστασης το 1905, ο Τρότσκι επιστρέφει στη Ρωσία και εξορίζεται εκ νέου στη Σιβηρία. Το 1907, μεταναστεύει ξανά. Στη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, διώκεται από αρκετές χώρες εξαιτίας του «ριζοσπαστισμού» του, όπως η Ελβετία, η Γαλλία, η Ισπανία και οι ΗΠΑ, πριν από την επιστροφή του στη Ρωσία στην αυγή της επανάστασης του 1917.

Ο Τρότσκι έπαιξε ηγετικό ρόλο, πριν την επιστροφή του Λένιν το Νοέμβριο. Ως υπουργός Ξένων Υποθέσεων του Λένιν, διαπραγματεύεται με τους Γερμανούς τον τερματισμό της ρωσικής εμπλοκής στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1918, αναλαμβάνει Γραμματέας Πολέμου και ξεκινά τη συγκρότηση του Κόκκινου Στρατού, που πέτυχε να νικήσει την αντικομουνιστική αντιπολίτευση στη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου.

Στις αρχές του 1920, ο Τρότσκι αναδεικνυόταν σε διάδοχο του Λένιν. Ο θάνατος του Λένιν το 1924 φέρνει το Ιωσήφ Στάλιν στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης. Αντιδρώντας στις πολιτικές του Στάλιν, ο Τρότσκι καλεί σε μια συνεχιζόμενη παγκόσμια επανάσταση. Ασκεί, επίσης, κριτική στο νέο καθεστώς, κατηγορώντας το για καταπίεση της δημοκρατίας στο Κομουνιστικό Κόμμα και για αποτυχία ανάπτυξης ενός αποτελεσματικού οικονομικού προγράμματος.

Σε απάντηση, ο Στάλιν και οι υποστηρικτές του εγκαινιάζουν μια προπαγάνδα σε βάρος του Τρότσκι. Το 1925, απομακρύνεται από τη θέση του ως Γραμματέας Πολέμου. Δύο χρόνια αργότερα, απομακρύνεται και από το Κομουνιστικό Κόμμα.

Τον Ιανουάριο του 1928, αρχίζει η εξορία του στην Άλμα-Άτα και ένα χρόνο μετά εκδιώκεται από τη Σοβιετική Ένωση. Γίνεται δεκτός από την τουρκική κυβέρνηση και εγκαθίσταται στο νησί της Πριγκήπου, όπου εργάζεται προκειμένου να ολοκληρώσει την αυτοβιογραφία του και την ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης.

Έπειτα από 4 χρόνια παραμονής στην Τουρκία, ο Τρότσκι μετακομίζει στη Γαλλία και στη συνέχεια στη Νορβηγία και το 1936 λαμβάνει άσυλο από το Μεξικό. Εγκαθίσταται με την οικογένειά τους σε ένα προάστιο της πόλης του Μεξικού.

Την ίδια περίοδο, στις μεγάλες δίκες της Μόσχας το 1936-1938, όπου δικάστηκαν για προδοσία σημαντικά στελέχη της Ρωσικής Επανάστασης, ο Τρότσκι καταδικάζεται ερήμην ως ο κύριος συνωμότης.

Επιβίωσε μιας πρώτης απόπειρας δολοφονίας, αλλά στις 20 Αυγούστου 1940 ο Ισπανός κομουνιστής Ραμόν Μερκάντερ του επιτέθηκε με τσεκούρι, τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.
Διαβάστε περισσότερα ...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Nick The Greek

Το όνομά του έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου. Ο Νίκος Δάνδολος, γνωστός ως «Nick The Greek» (Νίκος ο Έλληνας), έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους κορυφαίους χαρτοπαίχτες του 20ου αιώνα.

Ο «Nick The Greek» είτε κέρδιζε, είτε έχανε, ήταν αυτό που σήμερα το χαρακτηρίζουν ως «the last of the gentlemen gamblers», όπως συχνά τον αποκαλούν. Εκτιμάται πως από τα χέρια του πέρασαν σχεδόν 500 εκατ. δολάρια (ποσό που στα σημερινά δεδομένα θα αντιστοιχούσε σε περίπου δύο δισ. δολάρια).
 
Είδε την περιουσία του να εκτοξεύεται και να εξαϋλώνεται περίπου εβδομήντα φορές, δώρισε σχεδόν 20 εκατ. δολάρια σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και εκπαιδευτικά προγράμματα, 2 εκατ. σε “φίλους” που το είχαν ανάγκη, και τελικά πέθανε απένταρος ανήμερα των Χριστουγέννων, 25 Δεκεμβρίου του 1966.

Δεν τον ενδιέφερε να κάνει περιουσία ή δεν μπορούσε λόγο του πάθους για τον τζόγο. Το μόνο που ήθελε ήταν απλά να τζογάρει. «Η μεγαλύτερη απόλαυση στη ζωή είναι να τζογάρεις και να κερδίζει. Η δεύτερη μεγαλύτερη απόλαυση είναι να τζογάρεις και να χάνεις», συνήθιζε να λέει.
 
Ένας φίλος του, περιγράφοντας την οικονομική κατάστασή του στο τέλος της ζωής του, είχε πει χαρακτηριστικά: «Τα χρήματά του του θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε ένα κουτί παπουτσιών στο τέλος της ζωής του και όλα τα προσωπικά του αντικείμενα τα φορούσε».

Ο Νικόλαος Δάνδολος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης το 1893. Γόνος εύπορης οικογένειας, σπούδασε Φιλοσοφία στην Ελληνική Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Σε όλη του τη ζωή η Φιλοσοφία τον συντρόφευε. Όταν δεν τζόγαρε, διάβαζε Πλάτωνα και Αριστοτέλη. «Στην αρχαία φιλοσοφία, έλεγε, βρίσκεις γνώση, γαλήνη της ψυχής, διεξόδους και ισορροπία», έλεγε.

Δεν του έλειψαν ποτέ τα χρήματα και για αυτό ίσως δεν έμαθε να τα «μετράει». Από μικρή ηλικία είχε δώσει δείγματα του πάθους του. Μόλις 10 ετών αποβλήθηκε από το σχολείο του επειδή τζόγαρε με το στρίψιμο νομισμάτων. Τότε η μητέρα του τον είχε προειδοποιήσει. «Αν δεν προσέξεις όταν μεγαλώσεις θα γίνεις τζογαδόρος», του είχε πει.

Όταν τελείωσε τις σπουδές του, η οικογένειά του τον στήριξε για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Λαχταρούσε να ταξιδέψει στην Αμερική και το έπραξε με ένα επίδομα 150 δολαρίων την εβδομάδα που του έδωσε ο πάππούς. Ήταν ένα σημαντικό ποσό στις αρχές του αιώνα. Έφτασε στο Σικάγο και στη συνέχεια μετακόμισε στο Μόντρεαλ. Εκεί συνδέθηκε φιλικά με τον Φιλ Μασγκρέιβ, αναβάτη στον Ιππόδρομο. Μέχρι τότε έπαιζε τυχερά παιχνίδια σε λέσχες, ωστόσο πλέον είχε βρει τον άνθρωπο που θα τον έβαζε στον «κόσμο των αλόγων» και όχι μόνο.

Με την εμπειρία, τη γνώση και τις συμβουλές του νέου φίλου του, ο «Νικ» βρέθηκε να κερδίζει 500.000 δολάρια μέσα σε ένα χρόνο. Τώρα πια είχε ένα μεγάλο κεφάλαιο για να επιστρέψει στις χαρτοπαιχτικές λέσχες του Σικάγο και να δείξει το ταλέντο του στους «επαγγελματίες». Όμως δεν τα κατάφερε.
 
Στα χαρτιά και στα ζάρια έχασε κάθε δολάριο που είχε κερδίσει, με κάθε τρόπο που μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτό όμως όχι μόνο δεν τον αποθάρρυνε, αλλά ενίσχυσε το πάθος του. Εξάλλου ένα από τα βασικά στοιχεία του ήταν πως αντιλαμβανόταν τον τζόγο όπως την επιχειρηματικότητα και το «επιχειρείν» δεν σταματάει ποτέ.

Ο «Νικ» συνέχιζε να μαθαίνει τα τυχερά παιχνίδια και επικεντρώθηκε στο πόκερ. Λόγω της οικονομικής του κατάστασης περιορίστηκε σε «μικρά» τραπέζια. Όσο βελτιωνόταν στο παιχνίδι, τόσο «φούσκωνε» και ο τραπεζικός του λογαριασμός. Το 1931 η Νεβάδα νομιμοποίησε τα τυχερά παιχνίδια και το Λας Βέγκας έγινε η «παιδική χαρά» του και αρχίζει να χτίζει το προφίλ ενός εξαιρετικού χαρτοπαίχτη αποκτώντας και το προσωνύμιο «Nick The Greek».

Με τα χρόνια, τον ειλικρινή και συμπαθή χαρακτήρα, το εντυπωσιακό παίξιμό του, με τις μεγάλες νίκες του (σημ: είχε κερδίσει όλους τους μεγάλους παίκτες της εποχής), αλλά και με την αξιοπρεπή στάση στις ήττες του, απέκτησε κύρος και φανατικούς φίλους, που παρακολουθούσαν τις παρτίδες του. Μεταξύ αυτών πολλές διασημότητες φίλοι του, όπως ο Φρανκ Σινάτρα, ο Αριστοτέλης Ωνάσης και πολλοί άλλοι.
 
Από τη δεκαετία του ’40 ο «Nick The Greek» ήταν ένας σταρ. Αναγνωρίζονταν πλέον ως ένας από τους κορυφαίους χαρτοπαίκτες σε όλη την Αμερική. Ένας άνδρας «μεγάλης προσωπικής ακεραιότητας» και ο αμερικανικός τύπος έγραφε συχνά για τα «μνημειώδη κατορθώματά» του.

Όπως είχε παραδεχτεί αρχικά δεν του άρεσε που τονιζόταν η ελληνική καταγωγή του, όμως τα πράγματα άλλαξαν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, διαβάζοντας από την Αμερική για την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων ενάντια στους φασίστες. Ο ίδιος έχει διηγηθεί τη στιγμή της αλλαγής. Ένας πιτσιρικάς μπήκε μέσα στο εστιατόριο που σύχναζε θέλοντας να του δώσει ένα μήνυμα. «Ψάχνω τον κ. Δάνδολο», είπε το παιδί. Τότε Νικ του ζήτησε να να πάει πάλι πίσω και να επιστρέψει ζητώντας τον «Νίκο τον Έλληνα».

Δύο ιστορικά παιχνίδια

To 1949 o «Nick The Greek», έχοντας κερδίσει κάθε μεγάλο παίκτη του πόκερ στην Ανατολική Ακτή, ζητάει από τον Μπένι Μπινιό, ιδιοκτήτη του μεγάλου ομώνυμου καζίνο και «πατριάρχη» του Λας Βέγκας, να διοργανώσει το «μεγάλο παιχνίδι», ένα χαρτοπαικτικό υπερθέαμα. Ήταν ένας μαραθώνιος πόκερ, που στα χρόνια μετεξελίχθηκε στο «World Series of Poker», στο μεγαλύτερο τουρνουά πόκερ.

Ο «Nick The Greek» βρίσκεται απέναντι στον Τζόνι Μος έναν σπουδαίο νεαρό χαρτοπαίκτη, που τρεις δεκαετίες αργότερα θα γίνει και αυτός μέλος του Poker Hall of Fame και σήμερα αναγνωρίζεται ως κορυφαίος όλων των εποχών. Το παιχνίδι τους είναι το πιο πολυσυζητημένο στην ιστορία του πόκερ. Πέντε μήνες κράτησε και τελικά η κούραση κατέβαλε τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερο «Νικ».
 
Ενώ έχανε 2 εκ. δολάρια εγκατέλειψε. Υποκλίθηκε ελαφρά προς τον αντίπαλό του και προσέφερε μιας από τις πιο κλασικές στιγμές παραδοχής ήττας στο πόκερ: «Κύριε Μος, θα πρέπει να σας αφήσω να φύγετε…». Ήταν η φράση που χάρισε στον «Nick The Greek» αυτό το κύρος, που δεν κερδίζεται με τα χρήματα. Είναι μια από τις πιο ιστορικές στιγμές στην ιστορία του πόκερ.

Μια άλλη θρυλική στιγμή του «Nick The Greek», ήταν η παρτίδα του στο «El Maroco». Ο «Νικ» σηκώνεται νικητής από το τραπέζι έχοντας κερδίσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, προκαλώντας εκνευρισμό στον μαφιόζο Φρανκ Κοστέλο, που έλεγχε μεγάλο μέρος της βιομηχανίας του τζόγου. «Φεύγεις! Είσαι δειλός», του είπε. Τότε ο «Νικ» ζήτησε να ανακατευτεί η τράπουλα και προσβεβλημένος είπε προς τον Κοστέλο: «Λοιπόν amigo, τράβα ένα χαρτί.
 
Το χαμηλότερο χάνει 500.000 δολάρια». Ο αρχηγός της ιταλικής μαφίας αρνήθηκε να παίξει. Την επόμενη ημέρα οι Times έγραψαν:
 
 «Ο Κοστέλο δεν θα είναι πάντα ο αρχηγός της μαφίας. Αντίθετα ο “Nick The Greek” θα είναι πάντα ο βασιλιάς του πόκερ». 
 
Πηγή: http://tvxs.gr
Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Η «χαμένη» Ατλαντίδα του Πλάτωνα

Η αναφορά του Πλάτωνα, που είναι ο μόνος ο οποίος έγραψε για την Ατλαντίδα και μάλιστα σε δύο Διαλόγους του, στον Τίμαιο και στον Κριτία, εξακολουθεί να αποτελεί αξεδιάλυτο μυστήριο που εξάπτει το ενδιαφέρον και αφήνει τη φαντασία να καλπάζει.

Ένας πραγματικός μύθος, καθώς δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αλλιώς, αφ’ ης στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη για την ύπαρξη αυτής της ηπείρου.Υπήρξε, δεν υπήρξε η Ατλαντίδα, δεν μπορεί να δοθεί σαφής απάντηση, εφόσον οι έρευνες έχουν αποβεί άκαρπες μέχρι τώρα.

Τι άραγε ήταν αυτό που ώθησε τον Πλάτωνα να γράψει την «ιστορία» αυτού του μεγάλου νησιού, και, σημειωτέον, με εκπληκτικές λεπτομέρειες στην περιγραφή του – μολονότι όλο το πνευματικό συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει μέσα στις μεγάλες φιλοσοφικές του αναζητήσεις και άλλους μύθους;

Όπως είναι γνωστό από τη βιογραφία του αναφέρεται ότι επισκέφθηκε την Αίγυπτο. Μήπως λοιπόν εκεί διάβασε τα ιερά βιβλία των Αιγυπτίων και ήθελε ή να μας μεταφέρει από αυτά κάποιες κοσμογονικές αλήθειες με τη μορφή μύθου ή κάποια άγνωστα προϊστορικά γεγονότα; Ή μήπως τα περί Ατλαντίδος όντως μεταφέρθηκαν από τον ίδιο τον Σόλωνα, όπως ο Πλάτων καταθέτει; Ο μεγάλος φιλόσοφος έδωσε το έναυσμα, και από τότε γράφηκαν τόσα πολλά.

Ο πρώτος που απέρριψε τη θεωρία της Ατλαντίδας ήταν ο Αριστοτέλης, εν αντιθέσει με τον Πρόκλο και τους άλλους νεοπλατωνιστές που ήταν υπέρμαχοι των λεγομένων του Πλάτωνα. Έχουν γραφεί χιλιάδες τόμοι, έχουν ειπωθεί ανακρίβειες, έχουν διατυπωθεί απίστευτες απόψεις από επιστήμονες και μη, που αντί να λύνουν το μυστήριο το περιπλέκουν πιο πολύ.

Οι έρευνες εν τω μεταξύ συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό και ποιος ξέρει, μπορεί να βρεθεί κάποτε ένας νέος Σλήμαν να αποδείξει, όπως με την Τροία του Ομήρου, ότι η Ατλαντίδα υπήρξε και δεν είναι μια φιλοσοφική επινόηση του Πλάτωνα.

Εμείς στην αναδίφηση αυτή θα κάνουμε το χρέος μας, και θα ακολουθήσουμε πιστά τα κείμενα του Πλάτωνα ξεκινώντας από τον Τίμαιο (ή περί φύσεως, φυσικός): Ο διάλογος σχετικά με το θέμα, που κατ’ ανάγκη παρατίθεται εν συνόψει, διαμείβεται μεταξύ του Σωκράτη, του Λοκρού φιλοσόφου και αστρονόμου Τίμαιου, του Κριτία και του Ερμοκράτη, με θέμα την ιδανική πολιτεία και τη δημιουργία του Σύμπαντος.

Όταν έρχεται η σειρά του Κριτία να μιλήσει, απευθυνόμενος στον Σωκράτη τον προτρέπει να ακούσει μία παράξενη παράδοση που θα διηγηθεί, που είναι όμως εντελώς αληθινή, όπως την αφηγήθηκε κάποτε ο πλέον σοφός από τους επτά, ο Σόλων, που ήταν φίλος και συγγενής της οικογένειάς του, και ο Κριτίας την άκουσε από τον παππού του, όταν αυτός ήταν 90 χρόνων και ο Κριτίας 10.

Την ιστορία αυτή την είπαν, λέει, στον Σόλωνα, όταν ζήτησε να πάρει πληροφορίες για την αρχαία ιστορία, οι Αιγύπτιοι ιερείς της της Σάιδας, από όπου καταγόταν ο Άμασις και όπου λάτρευαν τη θεά Νηίθ, ελληνικά Αθηνά. Στην πόλη αυτήν αγαπούσαν τους Αθηναίους και τους θεωρούσαν και συγγενείς τους.

Ένας γέρων ιερέας είπε λοιπόν στον Σόλωνα: «ὦ Σόλων, Σόλων, Ἕλληνες ἀεὶ παῖδές ἐστε, γέρων δὲ Ἕλλην οὐκ ἔστιν». Και ο ιερέας εξηγεί την αιτία της οιονεί νεότητας των Αθηναίων: Εσείς οι Αθηναίοι δεν γνωρίζετε την αρχαία παράδοση διότι στη χώρα σας έχουν γίνει πολλές πυρκαγιές, κατακλυσμοί και καταστροφές από άλλα αίτια.

Αυτό που λέτε για τον Φαέθοντα, που πήρε το άρμα του πατέρα του Ήλιου και κατόπιν η γη πυρπολήθηκε και αυτός κεραυνοκτυπήθηκε, είναι μύθος, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι ενώ η πραγματικότητα είναι ότι συνέβη κάποια παράλλαξη (εννοεί το φυσικό γεγονός –κατά Πλάτωνα– της παρέκκλισης της κυκλικής κίνησης ενός πλανήτη).

Όταν συμβαίνει αυτό, εξηγεί, αυτοί που κατοικούν στα όρη και σε υψόμετρα καταστρέφονται περισσότερο από εμάς που ζούμε στον Νείλο. Και στις πλημμύρες ακόμη που κατακλύζουν τις χώρες, πάλι εμείς έχουμε περισσότερο νερό στη γη παρά από τον ουρανό.

Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα σε εσάς να χάνονται οι άνθρωποι οι μορφωμένοι και να επιζούν οι αγράμματοι που ζουν στα βουνά, έτσι ώστε να μένετε πάντα νέοι, χωρίς μνήμη, να μη γνωρίζετε δηλαδή παρά μόνο έναν κατακλυσμό, ενώ σε εμάς έχουν όλα διασωθεί και γραφεί στους ναούς μας.

Και ο ιερέας συνεχίζει λέγοντας ότι η ιστορία των Αιγυπτίων ξεκινάει πριν από 8.000 χρόνια (προ του Σόλωνα, 640-560 π.Χ.), ενώ των Αθηναίων πιο παλιά, ξεκινάει 9.000 χρόνια πριν.

Τότε, λοιπόν, πέραν των Ηρακλείων Στηλών (Γιβραλτάρ) υπήρχε μια παμμεγίστη νήσος, η Ατλαντίς, μεγαλύτερη από τη Λιβύη (Αφρική) και την Αενωμένες. Οι βασιλείς της είχαν συγκεντρώσει μεγάλη ισχύ και ήθελαν να κυριαρχήσουν σε Ευρώπη, Ασία και Λιβύη.

Οι μόνοι που αντιτάχθηκαν στους Ατλαντίδες βασιλιάδες ήταν οι τότε κάτοικοι των Αθηνών που κατόρθωσαν παρά την ολιγαριθμία τους να τους νικήσουν και να ελευθερώσουν όλους τους υποδουλωμένους. Ύστερα όμως από σεισμούς και κατακλυσμούς καταστράφηκε η Αθήνα ενώ ολόκληρη η Ατλαντίδα καταβυθίσθηκε και όλη η περιοχή σκεπάσθηκε από λάσπη.

Αυτή την παράδοση, διατείνεται ο ιερέας των Αιγυπτίων, δεν τη γνωρίζουν οι Αθηναίοι διότι δεν υπάρχουν γραπτές πηγές και μόνο στα ιερά βιβλία της Αιγύπτου, που δεν καταστράφηκε ποτέ, σώζονται.

Μεταφερόμαστε τώρα στον Κριτία (ή Ατλαντικός· ηθικός) που είναι συνέχεια του Τίμαιου, επομένως μετέχουν τα ίδια πρόσωπα και τον οποίο αξίζει να αναφερθεί ότι ο Πλάτωνας τον άφησε ημιτελή.

Θα λάβει τον λόγο πάλι εδώ ο Κριτίας και θα μιλήσει λέει για έναν πόλεμο που έγινε προ 9.000 χρόνων μεταξύ Αθηνών και Ατλαντίδας.Έχει συγκρατήσει, ισχυρίζεται, στη μνήμη του τα λεγόμενα και τα παραθέτει ακριβώς σχεδόν όπως τα είπαν οι ιερείς της Σάιδας.

Θα προτάξει την περιγραφή και τα όρια της αρχαίας Αττικής, που με κλήρο των θεών είχε περιέλθει στην Αθηνά και στον Ήφαιστο.

Κατόπιν αρχίζει την εξιστόρηση της Ατλαντίδας που με κλήρο πάλι εκείνη είχε περιέλθει στον Ποσειδώνα. Η περιγραφή του Πλάτωνα είναι εκτεταμένη σε πολλές σελίδες και ακόμη και οι πιο φανταστικές σημερινές μας προσλαμβάνουσες ωχριούν μπροστά της.

Θα κάνουμε μια περιεκτική περίληψη κρατώντας την ουσία.

Η Ατλαντίδα ήταν μια χώρα πλούσια, με δέκα βασιλείς, ανώτερους των νόμων και τιμωρούς, που εξουσίαζε και τις άλλες νήσους μέχρι την Αίγυπτο και την Τυρρηνία και που διατηρούσε μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Πραγματοποιούσε εξορύξεις μετάλλων και δη ορείχαλκου, που μόνο κατ’ όνομα ξέρουμε τώρα, γράφει ο φιλόσοφος.

Μια ιερά νήσος που παρήγε αξιοθαύμαστα προϊόντα και σε υπεραφθονία τα πάντα, είχε ήμερα και άγρια ζώα και πολλούς ελέφαντες, πλούσια βλάστηση, δέντρα, ξυλεία,άφθονα φυτά, ανθοφόρα και μη, χόρτα, καρπούς ήμερους και ξηρούς και όσπρια.

Θαυμαστά έργα είχαν κατασκευάσει γύρω από την παλαιά μητρόπολη, που βρισκόταν στο κέντρο του νησιού, αλλεπάλληλες κυκλικές ομόκεντρες τάφρους με τεράστιο πλάτος, βάθος και μήκος, διώρυγες, τεχνητά λιμάνια, ναυστάθμους κ.λπ. Υπερμεγέθη έργα πλήρους ωραιότητας. Τα μέσα στην Ακρόπολη ανάκτορα είχαν στο κέντρο τους ιερά της Κλειτούς και του Ποσειδώνα (που από τη συνεύρεσή τους είχαν γεννηθεί οι Ατλαντίδες) με χρυσό μανδρότοιχο όπου εκεί οι βασιλείς τελούσαν θυσίες.

Ο ναός του Ποσειδώνα ήταν από άργυρο εκτός από τις άκρες που ήταν χρυσές. Μέσα στον ναό υπήρχαν χρυσά αγάλματα και ο θεός παριστάνετο επί άρματος να οδηγεί έξι πτερωτούς ίππους και το ύψος του άγγιζε την κορυφή.

Υπήρχε μία ορειχάλκινη στήλη στο ιερό του Ποσειδώνα όπου ήταν γραμμένοι οι νόμοι από τους πρώτους βασιλείς, και η οποία περιείχε όρκο και μεγάλους αναθεματισμούς εναντίον των παραβατών.Τα τείχη της πόλης και του ιερού είχαν καλυφθεί ολόκληρα με μέταλλα χρυσού, αργύρου, κασσίτερου και ορείχαλκου. Είχαν γυμναστήρια και ιπποδρόμους.Επίσης υπήρχαν δύο πηγές ψυχρού και θερμού ύδατος με θαυμάσιες ιδιότητες.

Ομορφιές, απίστευτη χλιδή, και μεγαλοπρέπεια, φυσικός και υλικός πλούτος, περιγράφονται ενδελεχώς από τον Πλάτωνα ξεπερνώντας κάθε φαντασία.Επί πολλές γενιές οι κάτοικοι ήταν νομοταγείς και τιμούσαν τον θεό, ήρεμοι και σώφρονες σε όλα. Με διαύγεια νου και οξυδέρκεια, περιφρονούσαν ό,τι άλλο πλην της αρετής, και θεωρούσαν βάρος τον άφθονο χρυσό.

Όταν όμως εξαλείφθηκε το θείο στοιχείο που είχαν μέσα τους, διότι αναμείχθηκε πολλές φορές με πολύ θνητό στοιχείο, και επικράτησε ο ανθρώπινος χαρακτήρας, τότε άρχισαν να ασχημονούν, κυριευόμενοι από άδικο, πλεονεξία και επιθυμία να αυξήσουν τη δύναμή τους.

Αλλά ο θεός των θεών, ο Ζευς, που τηρεί τους νόμους, θέλησε να τους τιμωρήσει και συγκαλώντας τους άλλους θεούς τους είπε...

Εδώ διακόπτεται η διήγηση του Πλάτωνα, καθώς, όπως προαναφέρθηκε, είναι ανολοκλήρωτη. Μας αφήνει ενεούς μεν, προβληματισμένους δε, γιατί δύσκολα μπορεί να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα, αφού τα κείμενα είναι αινίγματα με γόρδιους άλυτους δεσμούς που επιτρέπουν μόνον εικασίες.

Μαρίνα Αθ. Μαραγκού.

TEXNOGRAFIA.
Διαβάστε περισσότερα ...

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

«Νοεμβριανά» 1916: Η επέμβαση της Αντάντ στο Φάληρο

Tο Νοέμβριο του 1916 η Ελλάδα βρίσκεται διχασμένη ανάμεσα στο κράτος των Αθηνών με επικεφαλής το βασιλιά Κωνσταντίνο και το κράτος της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη με επικεφαλής τον Ελ. Βενιζέλο.
 
Αφορμή αποτέλεσε η στάση ουδετερότητας της χώρας κατά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε σε στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και Αγγλογαλλικών δυνάμεων.
 
Στις 18 Νοεμβρίου, λαμβάνει χώρα η απόβαση των συμμαχικών αγημάτων στο Φάληρο και ακολουθούν συγκρούσεις με τον ελληνικό στρατό. Ο Βενιζέλος ακολουθούσε πολιτική συμπαράταξης με τους συμμάχους εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος πολιτική ουδετερότητας που ευνοούσε τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία.

Οι δυνάμεις της Αντάντ, που ήταν στο πλευρό του Βενιζέλο, στις 3 Νοεμβρίου αξιώνουν την παράδοση τεράστιων ποσοτήτων πολεμικού υλικού από την κυβέρνηση των Αθηνών. Παρά την αρχική συμφωνία, μετά από τέσσερις μέρες το αίτημά τους απορρίπτεται, όταν στρατιωτικοί παράγοντες με την υποστήριξη 20.000 επίστρατων πείθουν τον Κωνσταντίνο να την παραβιάσει με το επιχείρημα, ότι η κοινή γνώμη έβλεπε αυτή την απαίτηση ως επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει.

Ο συμμαχικός στόλος με επικεφαλής τον ναύαρχο Φουρνιέ αποβιβάζεται στις 18 Νοεμβρίου στο Φάληρο. Περίπου 3.000 Γάλλοι και Βρετανοί κατευθύνονται στην Αθήνα όπου βρίσκεται μεγάλος αριθμός επίστρατων ενόπλων. Ακολουθούν συγκρούσεις σύμμαχων με τον ελληνικό στρατό ενώ η πόλη δέχεται τα μαζικά πυρά του συμμαχικού στόλου. Το ίδιο βράδυ, ο Κωνσταντίνος έρχεται σε συμφωνία με τους πρεσβευτές της Αντάντ και ο βομβαρδισμός σταματά.

Ο απολογισμός εκείνης της βραδιάς ήταν δεκάδες νεκροί και τραυματίες που προέρχονταν και από τις δύο πλευρές. Τις επόμενες μέρες οι συμμαχικές δυνάμεις αποσύρονται ενώ οι «βενιζελικοί» δέχονται επιθέσεις από τους υποστηρικτές του βασιλιά. Ακολουθούν λεηλασίες σε καταστήματα, σπίτια και καταστροφές σε εγκαταστάσεις εφημερίδων. Χαρακτηριστική η δήλωση του πρωθυπουργού Σπυρίδωνα Λάμπρου «τακτοποιούμε τα του οίκου μας».

Στις 25 Νοεμβρίου, η προσωρινή κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης («Τριανδρία») κηρύσσει με ειδικό διάγγελμα έκπτωτο το βασιλιά Κωνσταντίνο. Παράλληλα, ως απάντηση στα γεγονότα τις 18ης Νοεμβρίου οι δυνάμεις της Αντάντ επιβάλλουν γενικό αποκλεισμό που παραλύει την αγορά.
Διαβάστε περισσότερα ...

Facebook